ખોવાઈ ગયો.

જો હું ખોવાઈ જાઉં તો ?

મને શોધવા કોણ આવે ?
જો કોઈ મને શોધવા ના આવે તો ?

મારે “મને” જ શોધવાનું બહુ અઘરું થઇ પડે..

આમેય મને ચશ્માં છે. આંખ થોડી કમજોર છે.
ઝાખપ મને ચોખ્ખું દેખાવા દેતી નથી.

રંગે થોડો કાળો ખરો .. અંધારે કદાચ ના ય દેખાઉં ..
બેઠો બેઠો થાકી જાઉં .. ને, ઉભો થઇ ચાલવા માંડું તો ?

ક્યાં ગયો ? ક્યારે ગયો ? ના જવાબ કોણ આપે ?
દિશા વગરની ગતી મને ક્યા લઇ જાય ?

વિચારો આવતા જ રહ્યા અને જતા પણ રહ્યા ..
દિલ અને દિમાગ ઘસતો જ રહ્યો ..

દિલ અને દિમાગ સાથે અન્ય અવયવો પણ ઘસાતા રહ્યા..
સમય સાથે બીજું ઘણું ઘસાઈ ગયું ..

શરીર ઘસાઈને ક્ષીણ જરૂર થયું,
પણ ચેતના ને ચળકાટ ચડ્યો ..

હા, એ વાતની ખબર પડી કે, ખોવાઈ જઈશ તો ..
વજન વગર .. હળવો ફૂલ થઈને … જ ખોવાઈ જઈશ.

બાકી રહેલા આ શરીરને તો તમે સળગાવી જ દેવાના..
અરે એમાં મારે શું …

આખી જીન્દગી સળગાવ્યો જ છે ને ..
મારી લાગણી .. ભાવના .. સળગતા જ રહ્યા ..

એના અજવાળે પણ “હું” મને ના દેખાયો … તો તમને ક્યાંથી દેખાઉં ?
અને ના જ દેખાવાનો હોઉં … તો ખોવાઈ જવામાં વાંધો શું ??

“મને” શોધવાને બદલે … “તમે” તમારી સાથે જ રહેજો ..
કારણકે, કોનો સાથ કોની સાથે ક્યા સુધી રહેશે તેનો જવાબ ..

– – – ખોવાઈ ગયો છે.

Advertisements

About અખિલ સુતરીઆ

મારા વિશે મારે કંઇક કહેવાનું હોય તો, .... થોડુ વિચારવું પડે. મને મારી ઓળખ કરાવે .... એવા એક જ્ણની તલાશમાં છું.
This entry was posted in રોજનીશી ૨૦૦૯. Bookmark the permalink.

One Response to ખોવાઈ ગયો.

  1. Parthiv Patel કહે છે:

    Such a beautiful crafting by you. For that I can say ‘Eternal journey by the heart with the help of beautiful brain through the eyes..’.

ટિપ્પણીઓ બંધ છે.